دلم پر می کشد تا کوچه ی غربت، و بغضی سخت سنگین از غم و محنت، نشسته بست در این سینه ی سوزان، نمی بارد، صدای روضه از هیئت، خشوع واژه ی غیرت، در این شب ها درون خلسه و بهتی عمیق آواره ام این جا میان روضه ها حیران و سرگردان و از جمع عوام الناس روگردان... دلم مسمار می خواهد که تا اعماق پهلویم رود داخل، در و دیوار می خواهد که بین آن تمام شیره ی این جان رود از گِل، و آتش تا بسوزاند تنم، تا مغز جان و استخوانم را که شاید دل کمی آرام تر گیرد !

همین بوده که تا بوده، در این ایام آسوده، چه آزاده چه آلوده، همه در هیئتی از جام ناب روضه های مادر سادات نوشیده، و سیل اشک جوشیده، همه خبط و خطاهاشان به دست حضرت ستار پوشیده، سبک بال از در هیئت برون آیند اما من ...!

در این شب ها تبی سرد و دلی سوزان، نمی بارم، دریغ از قطره اشکی نم نمی باران... به حال التماس از این دو مشکِ اشک می افتم، خمار و خسته این شب ها به پای باده می افتم، به حال سجده روی خلوت سجاده می افتم، شبیه فاطمه (س) شاید ز پا افتاده می افتم، به پای دیده می افتم، تو را جان حسین حضرت صدیقه ی کبری، تو را بر ناله های زینب کبری ... ببار امشب

ببار امشب که غمگینم، ببار امشب که دیگر سخت سنگینم ...ببار امشب.

پی نوشت: او هم نبارید. فقط شکست! خواستم به غربت حسن(ع) برسانم، نرسید. دستم لرزید. به نظم نیامد. شکسته که نظم ندارد...!  صحنه ی آخر... نگاهش، دلش، غرورش، غیرتش و مادرش... آهسته تر... این شب ها زود ترک برمی دارد !  آهسته تر